U kunt deze DVD via deze website bestellen voor
€ 24,95

DVD bestellen

 



"Hersenletsel en dan.." is een productie van HRmedia uitgeverij | productie in Nijmegen.
Eerder produceerden wij o.a. voor Teleac de tv-programma's:
- Diabetes
- Ziek, Zwak en Misselijk
- Ze zeggen dat ik zo veranderd ben
- Zorgen voor je ouders

En in samenwerking met Teleac hebben wij de DVD geproduceerd: Zorgen voor een ander.

"Hersenletsel en dan.." is een vervolg op de tv-serie "Ze zeggen dat ik zo veranderd ben" uit 1999. In deze tv-serie waren Tom Gerichhausen en Caressa Philippo ook te zien (zeven jaar jonger).

De makers

Harold Borger
Regie | Samenstelling

Jolande Prudon
Research | Redactie | Projectleider

David Hiemstra
Producent

Camera: Stefano Bertacchini | Michel Langenberg
Geluid: Erik Mosterd | Boy van Hattum
Grafische vormgeving: Cynthia Spence

Jolande Prudon | Projectleider

Hersenletsel en dan………… is een vervolg op de Tv-serie Ze zeggen dat ik zo veranderd ben die HRmedia een aantal jaren geleden maakte voor Teleac.
De serie is een aantal keren herhaald maar er bleef vraag naar informatie over
niet-aangeboren hersenletsel. In samenspraak met Hersenstichting Nederland en het Nederlands Centrum Hersenletsel werd het idee uitgewerkt om een DVD met een aantal mooie portretten van jongeren met NAH te produceren. Uit onderzoek van het NIZW-zorg was namelijk gebleken dat juist jongeren, die een plaats in de maatschappij moeten verwerven, hier grote problemen bij ondervinden.

Het plan werd snel enthousiast opgepakt door een aantal fondsen dat zich bereid toonde de productie mogelijk te maken. Uiteindelijk konden we dankzij toezeggingen van de Hersenstichting Nederland, Nederlands Centrum Hersenletsel, Stichting Kinderpostzegels Nederland, Nederlandse Stichting van het Gehandicapte Kind en het VSB fonds aan de slag.

Waanzinnig moeilijk was het niet om goede kandidaten te vinden voor deze productie. Bijna iedereen die ik belde wilde erg graag aan dit project meewerken om te zorgen dat er meer kennis over de gevolgen van NAH en meer begrip zou komen voor deze groep mensen.
Tijdens de researchfase heb ik meer dan tien jongeren en hun ouders gesproken en allemaal waren het bijzondere en indrukwekkende gesprekken. Ik werd bij alle gezinnen bijzonder hartelijk onthaald en de openhartige wijze van vertellen was opvallend en ontwapenend. In zeer korte tijd werd ik deelgenoot gemaakt van alle verdriet, zoektochten maar ook de oplossingen. Zienderogen groeide tijdens al deze gesprekken het begrip voor de moeilijke situaties waarin zij allemaal terecht waren gekomen. De worsteling van zowel de jongeren als de ouders en andere familieleden werd me duidelijk en dit alles maakte me gaandeweg enthousiaster en meer gedreven om ook anderen te laten weten: dit is hen gebeurd, het was zwaar, loodzwaar maar ze hebben toch een weg gevonden. Dat vond ik vooral heel mooi, bijna alle jongeren wisten een nieuwe weg te vinden. Het was vaak geen makkelijke weg maar ze blijven hoopvol.

Vier kandidaten werden geselecteerd, Tom, Caressa, Bart en Denise . Alle vier bijzondere jonge mensen die samen met de andere gezinsleden enthousiast meewerkten.

Tom was vanaf het begin af aan niet te stuiten, zijn enthousiasme werkte erg stimulerend. Hij greep alle mogelijkheden om een bijdrage te leveren met ‘vier’ handen aan. Ook de illustratie voor de hoes werd met veel gedrevenheid gemaakt, Tom kan niet anders.” Ik kom op de hoes!!” Zei hij vol trots.

Caressa had aanvankelijk haar twijfels of ze mee wilde werken, ze wilde niet dat haar collega’s van haar letsel zouden horen. Uiteindelijk vertelde ze het wel en bleek er een wereld van begrip voor haar open te gaan. Tijdens de gesprekken over haar dromen van een rijbewijs en een baan in de zorg fonkelden de ogen van Caressa en zag ik haar blijmoedig. De laatste berichten zijn hoopgevend: ze wordt vaste invalkracht. Die baan is bereikbaar geworden!

Bart werd geleidelijk aan aangestoken door het enthousiasme van zijn moeder om een bijdrage te leveren aan de film. Achter deze schuchtere jongen schuilt een lief mens met ondeugende trekjes. Met veel plezier vertelde hij dat er ook wel eens schoenen uit de taxiruit werden gesmeten als teken van verzet. Het was een moeilijke tijd maar er was dus ook ondeugd, zijn pretogen spreken boekdelen.

Denise zei direct volmondig ja! Gesteund door alles wat ze geleerd had op de Intensieve Neurorevalidatie wilde ze graag haar bijdrage leveren. Haar heb ik leren kennen als een zelfstandige jonge vrouw die krabbelend overeind is gekomen. Haar jeugd is voor een deel aan haar voorbij gegaan en dat gemis is voelbaar.

Wekenlang ben je bezig met de voorbereidingen van de interviews en het uiteindelijke filmen. Je bent zo gefocust op deze mensen dat hun verhaal steeds meer tot leven komt. Je leert de mensen steeds beter kennen ook al heb je ze slechts tweemaal ontmoet. Ik ben erg blij dát ik ze heb ontmoet en heb veel van ze geleerd. Met veel plezier kijk ik terug op de productie van deze DVD.

Ik wil niet alleen de vier hoofdrolspelers en hun familieleden hartelijk bedanken maar ook de andere families die hebben bijgedragen aan mijn inzicht in de materie. Daarnaast gaat mijn dank uit naar de leden van de werkgroep die, gedurende de productie dankzij hun constructieve opmerkingen, hebben bijgedragen aan Hersenletsel en dan……

J.P.

Harold Borger | Regisseur

"Tijdens de opnames van deze productie heb ik vier jongeren ontmoet waar ik veel bewondering voor heb gekregen.

De ontmoeting met Tom was een ontmoeting met een jongen vol energie om mensen zijn verhaal te vertellen en zo de NAH onder de aandacht brengt. Soms zag ik iets ondeugends in zijn ogen tijdens de opnames, maar absoluut met een hart van goud.

Zoals over alle deelnemers was ik ook geïnformeerd over Caressa. Ik verwachtte een jonge meid die nog behoorlijk aan het zoeken is naar een weg. Maar het verraste me toen ik haar in het verzorgingstehuis aan het werk zag. Het plezier waarmee ze werkte en de vreugde die ze uitstraalde. En ergens heel diep een gevoel voor humor.

Met Bart over voetbal praten ging niet makkelijk. Op het voetbalveld jonge voetballers coachend liet mij zien dat voetballen voor Bart heel serieus is. Zijn verdriet wordt dan een beetje voelbaar. Begin met Bart over zijn vrienden, dan is er ineens een jongen met bewonderenswaardige sociale vaardigheden en een groot hart.

Denise ontmoette ik, trots in haar eigen appartement omringd door cavia's. Een intelligent jonge vrouw die geen genoegen neemt met wat ze heeft. Ze wil weten wat het is en waarom en hoe zij het verder moet invullen in haar leven. Haar verhaal over de perikelen vlak na het ongeluk waren donker, maar ik heb mogen zien dat er heel veel licht in haar leven is gekomen.

Even zoveel bewondering voor de mensen om hen heen; voor Harry en Monique (ouders Tom), Robin (broer Tom), Marijke (moeder Caressa), Mari en Nelly (ouders Bart), Roel (broer Bart) en Ilona (moeder Denise).

Tot slot wil ik jullie allemaal hartelijk bedanken voor jullie gastvrijheid en openhartigheid. Maar vooral het steentje dat jullie hebben bijgedragen in het meer bekend en herkenbaar maken van NAH."

H.B.

 

© 2006 HRmedia